Судьбы наших земляков: Кохно Валентина Павловна

#судьбы_наших_земляков

Кохно Валентина Павловна 10.02.1942 г. р. Родилась и всю жизнь прожила  в д. Язвин.  Поначалу тут же в Язвине коровы руками доила. В группе 18 штук. Доила вместе с матерью и свекровью. Потом дети выросли, разъехались по свету. Надо было провожать к автобусу, встречать, пришлось выучиться езде на мотоцикле. Освоила «Днепр». Потом при Бондаренке (председатель колхоза "Путь к коммунизму", Дуброва) пришла команда без отрыва от производства выучиться на шофёра. Окончила 6-ти месячные курсы при Светлогорской автошколе ДОСААФе. И получила права. Поначалу боялась. «Баялась, што стану ў якой- небудзь лужыне, загрузну, а абуўкі якіе тады былі, а дарогі…  Но мужчины всегда помогали, запчасти привозили, помогали с ремонтом. С 1978 до 1997 гг (19 лет) за баранкой грузовой автомашины ГАЗ-52, без аварий и происшествий. 

Когда настали трудные времена, что не стало бензина (по 5 литров заправляли) ушла с машины. Последние 2 года перед пенсией сторожила скот на ферме в Язвине.. 

Молоко в бидонах возила, обеды 5 лет на поля доставляла и раздавала сама. Рейсы были и дальние. Моста тогда ещё не было в Жлобин через Бобруйск, Рогачёв, Хойники, Мозырь. 

Мать 3-их детей. Первые – девочки-двойняшки. В 1960 году родила, потом 1969 – сына. Внуков 7, трое правнуков Сейчас сын  — шофёр-профессионал, знающий тонкости шофёрской профессии с удивлением говорит: «И как ты мама смогла??!!»

Калі пасля Вялікай Айчыннай вайны аднаўлялася народная гаспадарка, дзяўчынка Валя хадзіла ў школу і адначасова разносіла пошту сваім аднавяскоўцам. Нялёгкім было пасляваеннае дзяцінства, дапамагала маці па гаспадарцы.  Скончыла Дуброўскую школу, пайшла замуж, нарадзіла дзяцей. Разам з маці і свякроўкай рукамі даіла кароў на калгаснай ферме. 18 штук трэба было 2-3 разы за дзень выдаіць.  Шмат клопатаў у даяркі. Трэба не толькі падаіць, яшчэ пакарміць кароў, пачысціць хлеў, і цялят напаіць. І расцеляць кароў (целят прымаць) самім даводзілася. Маці нас з сястрой і двума братамі на карове ў бежанцы вазіла.  

Бацька вярнуўся з вайны.

Бацька паехаў да свайго рэпрэсіраванага бацькі на залатыя прыіскі. Ды там і застаўся. Пасылкі прысылаў, пакуль дзеці не выраслі. Пісаў, што забярэ туды.   Маці не згаджалася, хату збудавала сама.

У 1960 годзе нарадзіліся дачушкі –двайняты Галя і Марыя, праз 9 гадоў сын Вова. Падраслі дзеці, пайшлі вучыцца ў горад. Трэба было і сустрэць і правесці, а дарог і транспарта не было. Прыйшлося купіць матацыкл “Дняпро”. Сама вывучылася ім кіраваць. “Раз умееш на матацыкле, правілы ведаеш, здасі на шафёра,” – вырашыла праўленне. 

Калгасу патрэбны былі вадзіцелі. Скончыла шасцімесячныя курсы без адрыва ад вытворчасці і атрымала права шафёра 3-яга класа. Далі  машыну ГАЗ-51 1965 года выпуска. На ім і адпрацавала больш  за 15  гадоў. За гэты час усяго было.  Спачатку вельмі баялась, думала стану дзе пасярод лужы якой, сярод лесу, а абуткі тады якія былі, а дарогі..  Але Бог мілавал, мужчыны навек дапамагалі з рамонтам, з запчасткамі. Рэйсы розныя былі, і далёкія і блізкія. Моста гэтага праз Бярэзіну тады шчэ не было, у Жлобін праз Бабруйск езділа, ў Рагачоў, Хойнікі, Мазыр і іншыя гарады. Шмат гадоў збірала малако па вёсках калгаса “Шлях да камунізма” і адвозіла яго на маслазавод у Медкоў. Па 2 тоны малака ў бідонах (флягах) здавала за адзін дзень. Пазней абеды механізатарам развозіла па палях, сама і раздавала. За дабрасумленную працу была ўзнагароджана знакам “Ударнік дзесятай пяцігодкі”, неаднойчы атрымлівала прэміі ад праўлення калгаса.  

Зараз Валянціна Паўлаўна ўжо шмат гадоў на пенсіі, мае сямёра ўнукаў, трох праўнукаў. Жыве па- ранейшаму ў Язвіне.

Записано в 2012 году, Язвин, текст и фото автора

 блога Людмилы Бусел, 01.02.2018 г.

Валентина Павловна умерла много лет назад.